De dag dat ze zichzelf niet in de weg stond

‘Het was niet de buurvrouw, haar man of de rest van de wereld die haar in de weg stond. Soms dacht ze dat wel. Koos ze om dat te denken. Dan was ze boos op alles en iedereen. Het universum, iedereen die in de buurt kwam, de hond, iedereen die praktisch dacht en zelfs op God en alles wat heilig was. Boos dat niet alles vanzelf ging. Dat het altijd moeilijk moest.

Mokkend moest ze toegeven dat vrijwel alles vanzelf ging in haar leven. Zelfs de oneindige stroom negatieve gedachten die haar creatieve stroom vernietigden. ‘Je kan het toch niet.’ ‘Niemand wil het lezen.’ Wat heb jij nou te brengen?’

Er waren nu drie keuzes. Ze kon luisteren en de rest van de dag zwelgen in deze energie. Een sigaret opsteken terwijl ze net weer gestopt was en vloeken op de wereld. Ergens had het charme. Slachtoffer zijn van de wereld en het leven. Je hoefde alleen maar boos te zijn en hoefde niet tegen deze stroom in.

Ze kon ook in gevecht gaat met de gedachten. Ze uitdagen, ze ombuigen, er positieve gedachten tegenover zetten. Het voelde krachtig want ze dit kon ze goed. Ze was een kei geworden in het ombuigen van negatief naar positief. Ze wist dat het even wat flinke gedachtekracht en energie zou vragen maar ook dat ze het voor elkaar zou krijgen. Dat ze een soort positieve vibe en high zou voelen. Deels door de nieuwe gedachten die ze koos en deels door het feit dat het weer gelukt was. Het gaf haar een almachtig gevoel. Zij creeerde haar eigen werkelijkheid.

Of zou ze gewoon een muziekje op zetten. Accepteren dat haar hoofd even schakeltijd nodig had. Naar het plafond of de blauwe lucht staren. Wachtend tot ze wel moest dansen en de energie vanzelf stroomde. Het vroeg vertrouwen en loslaten van de controle. Hetgeen dat haar grootste uitdaging was. Maar ze wist dat als ze hier voor koos de vruchten het rijkst waren. Dit waren de magische dagen waarin niets liep zoals ze had gepland. En toch voelde het altijd precies goed.’

Het voelt eigenlijk wel prettig om dit op deze manier te schrijven. Lekker van een afstandje en even niet er middenin.

De waarheid is dat dit regelmatig voorbij komt. Zomaar een scene uit het leven van Margot Peters. Ik vind het niet leuk, ik ben er niet trots op. Ik ben het liefste die vrouw die altijd weet hoe ze met alles om moet gaan. Die de antwoorden heeft en zichzelf en de ander moeiteloos meeneemt in een positieve flow. Diegene die altijd de controle heeft en het leven wel door heeft. Maar…..

Het leven, creativiteit, liefde en eigen alles. Het stroomt makkelijker als je het loslaat.

En laat dat loslaten nou hetgeen zijn wat ik het aller, aller, aller moeilijkst vind. Vertrouwen op mensen, vertrouwen op het leven, vertrouwen op mezelf. Alle drie hebben ze me meerdere keren hard laten vallen. In mijn beleving dan. Ik kan je er hele verhalen over vertellen maar ik wil ze niet langer herhalen. Dus vertrouwen, uhm, eerst zien, dan geloven. Laat mij maar vechten, I know that shit. Ik weet dondersgoed hoe ik moet overleven, hoe ik van citroenen limonade maak en hoe je als een leeuw vecht voor je geliefden, je doelen en je idealen. Als ik wat in mijn kop heb, heb ik het niet in mijn kont zeg maar. Het zal gebeuren ook.

Dus vertrouwen, hoe doe je dat?

Ik heb volgens mij bijna alles geprobeerd. Therapie, spirituele en alternatieve methoden, niets doen, het willen analyseren, oefenen in de praktijk. Dat was een leuk proces. Cursussen volgen, initiatief nemen in het leven, vertrouwen ergens wel voelen groeien. En dan keihard het leven weer aangaan. Stappen zetten, ookal zijn ze doodeng. Ik moet leren vertrouwen toch? Haha, uhm, dat werkte niet zo goed. Ik was wel heel dapper maar ook doodsbang. Een paar paniekaanvallen verder was ik in ieder geval geen vertrouwen rijker.

Ergens gaf ik het op

Ik wist het niet meer.  ‘Misschien ben ik gewoon niet gemaakt om nog eens te durven vertrouwen. Het is ergens ruw vertrapt, samen met mijn hart. En hoe hard ik ook probeer om mensen, het leven en mezelf te vertrouwen het gaat toch niet meer lukken.’ Ik gaf me neer. Ik zette een goed nummer op. Hoe toepasselijk; Arms open van The script. Gewoon maar zijn met wat er is. Een hoop angst in mijn hoofd en tegelijk best leuke muziek in de oren. Ergens ontstond een moment dat ik wel op moest staan. De muziek was te goed om niet te dansen. Vanuit de dans ontstond een gedachten, vanuit de gedachte een actie en vanuit de actie een creatie. Shit! Heb ik dat geschreven? Met plezier en een bepaalde lichtheid ging ik door.

Vol verbazing lag ik die avond in bed. Waar kwam dat ineens vandaan? Ik deed niet eens mijn best. En opeens kwam het inzicht.

Misschien is loslaten helemaal niet zo moeilijk. Misschien hoef je er niet eens vol voor te vertrouwen. Mag je best kritische en bang zijn. Je kan blijkbaar zelfs volledig opgegeven hebben. Was het altijd zo dichtbij geweest? Had ik het zelf groter en onbereikbaarder gemaakt dan het was door niet te weten HOE? Was het echt zo simpel?!

Misschien is loslaten wel gewoon de muziek aanzetten en vanzelf voelen wanneer je geroepen wordt om te dansen.

Wat zijn jouw ervaringen met vertrouwen? Doe jij dat gewoon even of worstel je er soms net zoals ik best mee?
Deel het met me in een reactie.

 

Een reactie plaatsen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *