De dag dat de wereld op haar wachtte en zij zich verstopte

‘Ja! Ik heb gekozen Margot. Ik wil meer duidelijkheid en vastigheid in mijn leven. Ik wil die baan die me zekerheid biedt. Doe mij maar weer een ritme, een ander mogen dienen en in een team werken.  Iedere dag een duidelijk ritme geeft me rust. Ik raak niet overprikkelt. Fijn en overzichtelijk. Doe mij dat maar.’

Het klinkt alsof ze een ‘eureka’ moment heeft. Ik wil blij voor haar zijn maar ze ziet eruit alsof haar leven in elkaar stort.

Ze wil kiezen voor de weg die het makkelijkst voelt. Duidelijkheid, structuur, voorspelbaarheid. Toch lijkt ze niet gelukkig. Ze ziet eruit alsof ze de handdoek in de ring gooit. Kiest ze echt wat ze wil? Heeft ze wel het gevoel dat ze een keuze heeft? Ik kijk haar aan en stel haar die vragen.

Dan breekt het verhaal dat ze me vertelt en neemt haar hart de ruimte. ‘Die dromen die ik heb, ik kan er niets mee. Ik sla altijd door naar één van de twee kanten. De ene keer zit ik er te dicht boven op, de andere keer laat ik het teveel los. Ik kan er maar geen balans in vinden. Het maakt dat ik dromen eigenlijk maar weinig aan vindt. Ik kom ook nooit waar ik wil zijn. Het is even leuk maar dan wordt het zwaar. Dan kom ik mezelf tegen. Ik overzie het niet meer, weet niet meer welke stappen te nemen, moet door eigen chaos en obstakels heen en raak de weg kwijt. Dus ik stop maar met dromen. Ik wil het niet meer. Laat mij maar gewoon lekker in een bepaalde sleur leven. Echt, het maakt me niet uit hoor.’

Het huilen staat haar nader dan het lachten. Ze wil vooruit, met alles wat ze heeft. Ze voelt zich geroepen, weet wie ze mag dienen, en bovenal weet ze eigenlijk precies wat ze wil.  Haar ideeen en dromen voelen licht. Ze krijgt er vlinders van in haar buik, zo blij maakt het haar. Met passie en drive begint ze. Mensen krijgt ze makkelijk mee hoor. Ze heeft charisma en straalt als ze het over haar passies heeft.

Dan opeens komt de angst en duikt ze weer terug. 

Ze laat ineens alles los. Alles wat ze heeft opgebouwd zakt dan weer in elkaar. Bang voor het onbekende. Niet omdat ze uit haar comfortzone moet. Ik ken haar. Met veel bewondering mag ik steeds weer zien hoe ze uitdagingen aan gaat. Ze is niet bang om zichzelf aan te kijken. Het liefst haalt ze de onderste steen boven. Deze vrouw is krachtig en heeft ontzettend veel lef.

Het probleem is dat ze niet weet wat ze moet doen als ze in nieuwe situaties komt. Daar is ze kwetsbaar voor haar faalangst, voor de onveiligheid. Eigenlijk is ze stiekem bang om fouten te maken omdat ze nog niet weet hoe het moet. Wat zouden de consequenties zijn van die fouten? Wat als het niet goed genoeg is? Als ze niet groeit, ziet niemand haar fouten.  Ze is zo bang dat ze het verprutst dat het veiliger is om er niet aan te beginnen.

Ze kan zichzelf daardoor eindeloos afleiden. Zo hoeft ze nooit te beginnen. Dat houdt ze vol totdat ze zo zat is van zichzelf dat ze wel weer al haar moed moet verzamelen. Het lukt anders niet om zichzelf nog recht in de spiegel aan te kijken. Daar gaat ze weer. Rug recht en borst vooruit.

Iedere keer moet ze dus weer vanaf het begin beginnen.Dat vraagt een energie! Geen wonder dat ze moe is. Dat ze geen zin meer heeft en denkt dat terug gaan naar wat ze kent de enige optie is. Gestopt door je eigen intense angst. Jij, met al je mooie talenten, bent het best bewaarde geheim van Nederland.

Het raakt me eigenlijk ergens diep. Een enorm verlangen om in bloei te komen en daar nooit komen.

Tegelijk is dit waar mijn hart sneller gaat kloppen. Want wat is er mooier dan iemand leren om door te gaan waar alles in je zegt dat je moet stoppen?!? Om iemand te helpen inzien dat er alleen maar een glazen plafond is bereikt. Ieder mens komt deze tegen. Het zijn de punten in ons leven dat we verder gaan dan we hadden durven dromen. Eigenlijk wordt het mooier dan we ooit hadden gedacht.

Stiekem vier ik de momenten dat de mensen die ik coach hier zijn. Dit is hun moment om te bloeien en samen gaan we er voor zorgen dat ze nu niet terug stapt. Dit is het moment dat het WEL lukt!  Wil jij meer over mijn coachingstrajecten weten? Stuur me dan een mailtje; info@parelvanhetlicht.nl

Hierbij een paar tips voor deze momenten

1. Omring je met de mensen die jouw doelen, kwaliteiten en valkuilen kennen. De mensen die je hier kunnen aanmoedigen, die naast je staan, je door je paniek heen kunnen helpen en er vooral Zijn. Op de momenten dat je jezelf tegen komt kan je alle liefde gebruiken die er om je heen is. Angst krimpt door er vanuit liefde naar te kijken. Het is echt niet erg als je dat even niet lukt. Daarom zijn we niet alleen op de wereld en hebben we elkaar.

2. Wees je bewust dat angst niet weg hoeft om vooruit te kunnen. Wist je dat vele grote artiesten podium vrees hebben? Het enige verschil tussen jou en hen is dat ze toch dat podium op gaan. Laat je dus niet afleiden door angst door er oneindig mee te vechten. Het neemt heel veel energie. Deze energie kan je beter gebruiken om samen met je angst op het podium te klimmen.

3. Pas liefdevolle discipline toe. Nee, niet met ze zweep over jezelf om jezelf te forceren. Kies om met liefde stappen zetten die overzichtelijk zijn. Durf hierbij om hulp te vragen. Wees liefdevol maar sta jezelf niet toe er voor weg te lopen.

4. Vier je successen. Het maakt me niet uit hoe klein ze ook voelen. In dit stadium is iedere stap vooruit een grote. Dus geef jezelf de credits. Deze positieve energie kan je goed gebruiken.

5. Herinner jezelf dat je zelfvertrouwen bouwt door op jezelf te kunnen vertrouwen. Met iedere spannende en haalbare stap die je zet laat jij jezelf zien dat jij het kan. Dat doet je groeien.

Hoe werkt dit voor jou? Heb jij nog tips voor dit soort momenten? Deel ze met me in de reacties 🙂

 

 

Een reactie plaatsen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *