De dag dat ze koos voor haar eigen realiteit

Twee stralende vrouwen. Bewust van zichzelf en van elkaar. Genietend van het leven op een foodtruckfestival. Samen in een bubbel van helemaal okee zijn zoals je bent. Gelijkwaardig en vol mogelijkheden. In hun eigen realiteit. Genietend van kipsate, spareribs en goed gezelschap zoals iedere bezoeker. Eén geheel met het feest en de daarbij horende stemming.

Dan komt er een kind naast ze staan:

– Waarom heb jij haren op de kin? De jongens zeggen dat jij op een jongen lijkt.

– Waarom zit zij in een rolstoel?

– Knoeit ze meer met eten of met drinken?

– Waarom doet ze zo als ze drinkt?

In kinderlijke onschuld legt ze een andere perceptie bloot. Met liefde én geduld beantwoorden we de vragen. Toch lopen we met een andere stemming als dat we kwamen terug naar de bus. Samen proberen we onze vinger er op te leggen wat er veranderd is.

Het is onze realiteit die verschoven is. Realiteit. Je creëert het zelf of samen. Je kiest wat je omarmt en wat je wil geloven. En toch wordt je soms even geconfronteerd met hoe een ander naar je kijkt.  Geconfronteerd met de imperfecties van jezelf waar je je bijna niet meer bewust van was. Prik, in je roze wolk van gelijk zijn als de rest. Opeens zijn we twee vrouwen die zich bewust zijn dat ze opvallen omdat ze anders zijn. Het voelt raar en ergens doet het misschien zelfs wel een beetje pijn. Pats boem in de realiteit van de wereld om je heen.

Het blijft bijzonder. Beide realiteiten zijn waar en leven naast elkaar. Dan beslissen we welke realiteit ons het beste gevoel geeft. Want uiteindelijk gaat het niet om wat een ander denkt maar om te kiezen voor je eigen geluk.

Een reactie plaatsen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *